Het gaat daarbij niet enkel om 'in design uitgevoerde' waterpartijen, die hun bestaansrecht louter ontlenen aan hun toepassingsmogelijkheid in landschappelijke of architectonische omgevingen. De naam Scenic Water Design zou dat misschien kunnen doen vermoeden. Het werk bezit deze kwaliteiten ontegenzeggelijk, maar daar bovenop moeten ze beslist ook beschouwd worden als autonome kunstwerken, door hun monumentaliteit (ofschoon de objecten nooit uitzonderlijk groot van afmeting zijn), en hun sculpturale concept. Het thema van beide series waterobjecten waaruit de collectie bestaat, is -vanzelfsprekend- de verhouding, of liever de 'verstandhouding', tussen gemaakte sculptuur en het natuurlijke element water. Deze thematiek is in de twee series vanuit zeer verschillend standpunt uitgewerkt.

De eerste serie herinnert nog duidelijk aan traditionele 'waterwerken'. We herkennen bijvoorbeeld de bruggetjes en overloopjes van die ingenieuze, meestal in bamboe uitgevoerde waterspellen die vaak in traditionele Oosterse tuinen te vinden zijn. In de eerste serie objecten van Tony zijn deze vormelementen echter opgenomen in strenge, compacte composities, waarin verticale en diagonale richtingen de val van het water beeldend bepalen. Het spelelement van het oosterse 'voorbeeld' is in deze objecten op geraffineerde manier omgevormd, bijna tot de ijzeren logica van utilitaire waterwerken. De uitvoering van de waterlopen, herinnerend aan watergoten en -leidingen (uitgevoerd in messing), draagt hiertoe duidelijk bij. Het water wint, heel ironisch, uiteindelijk toch, als het na een laatste dwingende bocht, vrij en onstuitbaar terugklettert naar de aarde. De objecten van deze eerste serie lijken zich, juist door het thema van de dialoog tussen gemaakte en natuurlijke krachten, maar ook door de toepassing van warm gekleurd hardhout, heel goed te schikken in een natuurlijke omgeving.

De objecten van de tweede serie bestaan uit natuurstenen zuilen, enkel of meerdere in een ruimtelijke samenhang. Hoewel hoog en slank zijn ze toch ook onverzettelijk; het zijn wachters mijlpalen, steles, tekens. Hoewel volmaakt geometrisch, abstract, gladgepolijst, zijn het ook ruwe metaforen voor de geweldige kracht van de natuur. De verhouding van beeld tot water is een totaal andere dan in de eerste serie objecten. Hier lijkt het water in het binnenste van het object zelf haar oorsprong te hebben. Heel natuurlijk, als water uit een rots, spuit het nu eens met kracht naar buiten, dan weer welt het in een uitsparing in de steen op, om vervolgens in een vliesdunne film langs de gladde of aangetaste huid van het beeld omlaag te sluieren; soms zelfs nauwelijks zichtbaar. In enkele beelden zijn de werkelijke toe- en afvoeren voor het water zichtbaar, maar men herkent ze eigenlijk niet als zodanig. Het zijn krachtige vormen van glanzend edelstaal, en ze vervullen in het totaal een plastische en compositorische functie. Door de 'wolkenkrabbervorm' van de zuilen en de glimmende stalen buizen ligt de associatie met moderne architectuur en design voor de hand. Toch roept het totaalbeeld, het thema van de verstilde wisselwerking tussen water en beeld, (opnieuw!) vooral de eenvoud en kracht van oosterse poëzie op.